Na het pimpen van mijn eerste Eriba viel ik eerlijk gezegd in een gat. Ik mistte het pimpen zo erg. Op zoek naar een kleintje, maar dan ook echt een heel klein. Tja dan denk je natuurlijk aan een Eriba Puck.

Wetende dat deze echt niet op elke hoek te koop worden aangeboden. En als ze te koop zijn, tja dan betaal je daar flink voor.

Waar mijn lieve Eriba Troll in de stalling staat heb ik wel eens tegen de technische man gezegd; Als ze ooit een Eriba aanbieden, bel me dan alsjeblieft. Bij toeval was ik ter plekke en wat denk je? Deze aardige meneer vertelde mij dat er 1tje te koop kwam. Ja, ja een hele echte uit 1980 van een “ouder” echtpaar. Ik kreeg het telefoonnummer van hun zoon en hij wenste mij veel geluk toe. Want de zoon wist wat de ukkies zoal zouden opbrengen. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en de zoon gebeld. Vriendelijke stem beantwoordde mijn vragen. Zo werd ook de vraagprijs genoemd. Ik heb vriendelijk uitgelegd dat ik het bedrag niet kon opbrengen. Maar dat ik wel zeer geïnteresseerd was en dat ik geen handelaar was/ben. Een groot hart heb voor de oudere Eriba en dat de kleine UkkePuck met liefde behandeld zou worden. Of hij dat even aan zijn ouders wilde doorgeven. Hij vertelde dat ik niet teveel hoop moest vestigen op de Puck en hij zou mij zo wie zo informeren na 2 weken.

Daar ging de telefoon al na 1,5 week, poehhhh nou kom maar met het nieuws. WAT verteld u nu??? Uw ouders willen liever dat de Puck een plekje krijgt bij iemand met een groot hart voor de “oudere” Eriba’s?? DUSSSS (brok in mijn keel) ik ik ik ben degene die hem mag overnemen??? Wowieee ik geloofde serieus mijn eigen oren niet. Maar het was echt waar. Er stond een lief klein Puckje op mij te wachten.

Een week later waren we bij de stalling, daar kwam de auto met het “ouder” echtpaar. Wat een bijzonder mooie ontmoeting was dat. Twee vriendelijke mensen, meneer werd dat jaar 90 jaar (2018)  en heeft tot zijn 88ste er mee rondgetrokken, uiteraard samen met zijn vrouw. Ze vonden het zwaar om er afscheid van te nemen, maar bij het zien van mijn gelukkige blik, deed het minder pijn. En daar reden we naar huis, met onze eigen kleine “UkkePuck”

 

Op weg naar nieuwe avonturen.

X